Αργεντινή, Ruta 40: Ταξιδεύοντας νότια

worldvespaΤαξίδιΣχολίασε

Our camping spot right next to the Maule river (Chile)

Φύγαμε απ' το Μπουένος Άιρες με κατεύθυνση δυτική και προορισμό τη διάσημη Ruta 40. Από κει θα ταξιδεύαμε νότια, για να περάσουμε απ' τα μέρη της Αργεντινής που δεν είχαμε προλάβει να δούμε την προηγούμενη φορά.

Η Αργεντινή είναι τεράστια! Το ξέρουμε αυτό βέβαια, αλλά πρέπει να το έχουμε στον νου μας κάθε φορά που ξεκινάμε να ταξιδεύουμε, γιατί όπως και να το κάνουμε, άλλο είναι να λέει ένας Αργεντίνος πως “πετάγεται” κάπου κοντά για σαββατοκύριακο κι άλλο να το λέει ένας Έλληνας. Κι αυτό επειδή η Αργεντινή είναι 21 φορές μεγαλύτερη από την Ελλάδα. Συγκεκριμένα, η συνολική επιφάνεια της Ελλάδας είναι 131.957τ.χλμ. ενώ της Αργεντινής είναι 2.780.400τ.χλμ.. Για παράδειγμα, το Mar del Plata, ο πιο γνωστός παραθαλάσσιος τουριστικός προορισμός για διακοπές αλλά και για ¨αποδράσεις του σαββατοκύριακου” για τους κατοίκους του Μπουένος Άιρες, απέχει μόλις(!) 400χλμ από την πρωτεύουσα. Σαν να λέγαμε εμείς πως πεταγόμαστε με το αυτοκίνητο για μια-δυο μερούλες από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη...

Πήραμε δρόμο λοιπόν – συγκεκριμένα, τον RN7 – και φτάσαμε ως την πρώτη πόλη όπου θα διανυκτερεύαμε, το Junin. Εκείνη τη μέρα κάναμε 300 ολόκληρα χιλιόμετρα κι ούτε να βγούμε από την επαρχία του Μπουένος Άιρες δεν προλάβαμε. Οι ατέλειωτες βαρετές ευθείες της αργεντίνικης pampa και το μονότονο, επίπεδο τοπίο με τα βοσκοτόπια και τις καλλιέργειες, μας ήταν γνωστά από την προηγούμενη φορά, οπότε ήμασταν προετοιμασμένοι. Άλλα 260 χλμ βαρεμάρας διανύσαμε τη δεύτερη μέρα, ως την πόλη Bernardo Larroudé (Επαρχία La Pampa). Η πόλη ήταν μάλλον μικρότερη σε έκταση από το τεράστιο δημοτικό της κάμπινγκ, όπου και κοιμηθήκαμε δύο βράδια. Τα 220 χλμ της επόμενη μέρας, ως την Unión (Επαρχία San Luis) δεν προσέφεραν καμία ταξιδιωτική συγκίνηση, αλλά η διανυκτέρευση στην πίσω αυλή του βενζινάδικου έξω απ' το χωριό, μας αποζημίωσε. Κάτι η λιμνούλα που έμοιαζε περισσότερο με έλος, κάτι τα κουνούπια που λατρεύουν τα έλη (και το αίμα μου), κάτι και οι νεολαία του χωριού που απ' ό,τι φάνηκε είχε ως μεταμεσονύκτιο στέκι το βενζινάδικο, αλλά και ως χόμπι τις θορυβώδεις εξατμίσεις αυτοκινήτων και την trance μουσική στο τέρμα... Ε, όλα αυτά έκαναν τη νύχτα μας αξέχαστη!

Χαρούμενοι που επιβιώσαμε από τα τσιμπήματα των κουνουπιών αλλά απελπιστικά άυπνοι, διανύσαμε τα υπόλοιπα 250 χλμ ως την πόλη San Rafael, στην επαρχία της Mendoza. Από κει, πήραμε τον RP173 κι ωσότου να φτάσουμε στο πρώτο κάμπινγκ της περιοχής 25 χλμ νότια, νύχτωσε. Το φως των φακών μας και του φεγγαριού, που έλαμπε πάνω από τα κεφάλια μας, έδωσε μόνο μία ιδέα για το πόσο όμορφο ήταν το μέρος που βρισκόμασταν. Σύμφωνα με τον χάρτη, ήμασταν στην καρδιά του φαραγγιού του ποταμού Atuel, πράγμα για το οποίο δεν υπήρχε αμφιβολία, αφού το νερό ακουγόταν να ρέει κάπου κοντά μας. Το επόμενο πρωί συνειδητοποιήσαμε πως το μέρος ήταν παραδεισένιο. Η σκηνή μας ήταν προστατευμένη στη σκιά ενός δέντρου και το ποτάμι κυλούσε ορμητικό μόλις λίγα μέτρα πιο κει. Οι γείτονές μας, ο Τζο και η Σούζι, ένα ζευγάρι ταξιδιωτών από την Αγγλία, μας περίμεναν για πρωινό. Αισθανόμασταν πραγματικά τυχεροί που βρισκόμασταν εκεί!

Το φαράγγι του Atuel είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός και, κρίνοντας από τον αριθμό των κάμπινγκ και των ξενώνων στην περιοχή, κατά τη διάρκεια της τουριστικής σεζόν πρέπει να γεμίζει με κόσμο. Ήταν ακόμη νωρίς όμως, οπότε το μέρος έμοιαζε να είναι αποκλειστικά δικό μας! Ξεκουραστήκαμε, περπατήσαμε στις όχθες του ποταμού, σκαρφαλώσαμε κι ως την κορφή του γειτονικού φράγματος απ' όπου χαζέψαμε την πανέμορφη θέα, είπαμε κι ένα “γεια” στους κόνδορες (ναι, είδαμε ΚΑΙ κόνδορες!) και μετά από δυο-τρεις μέρες συνεχίσαμε νότια, προς την πόλη Malargüe.


Στήριξε το ταξίδι μας

Έστω κι 1€ μπορεί να μας κρατήσει στο δρόμο για παραπάνω καιρό και να μας βοηθήσει να μοιραστούμε περισσότερες ιστορίες!

Κάνε μια μικρή συνεισφορά

Αν σου αρέσουν οι ιστορίες μας, οι φωτογραφίες και τα βίντεό μας, μπορείς να μας βοηθήσεις να συνεχίσουμε.

ΜΠΕΣ ΣΤΟ WORLDVESPA CREW!

Επιτέλους, η διαδρομή είχε αρχίσει να γίνεται πιο ενδιαφέρουσα. Μετά από περίπου 90 χλμ πάνω στον RN144, ακριβώς στο ύψος των “Salinas del Diamante”, ο RN144 διασταυρώθηκε με τον διάσημο RN40. Η Ruta 40, όπως είναι γνωστή, είναι ο μακρύτερος δρόμος της Αργεντινής κι ένας από τους μακρύτερους στον κόσμο. Είναι διάσημος για τα υπέροχα τοπία που διασχίζει, αλλά και διαβόητος για τις ατέλειωτες ευθείες και για τους δυνατούς ριπαίους ανέμους που φυσούν. Πριν φτάσουμε στο Malargüe, περάσαμε απ' το El Sosneado, ένα πολύ μικρό χωριό του οποίου το όνομα έγινε γνωστό με αφορμή την απίστευτη ιστορία που εκτυλίχθηκε στα βουνά της γύρω περιοχής: την πτώση της πτήσης 571 της Πολεμικής Αεροπορίας της Ουρουγουάης το 1972.

Το Malargüe, ήταν ακόμη μια μικρή πόλη μ' ένα τεράστιο δημοτικό κάμπινγκ, στο οποίο μείναμε 3-4 μέρες για δύο κυρίως λόγους: πρώτον, επειδή το προηγούμενο διάστημα νιώθαμε ένα ύποπτο τρέμουλο στον μπροστινό τροχό του Κίτσου, το οποίο έπρεπε να διερευνήσουμε και δεύτερον, επειδή κατέφτασαν στο κάμπινγκ κι ο Τζο με τη Σούζι, το ζευγάρι που είχαμε γνωρίσει στο San Rafael. Αυτό που δεν ανέφερα παραπάνω είναι πως ο Τζο και η Σούζι ταξίδευαν με ποδήλατο. Είχαν ξεκινήσει από το Περού και ήθελαν να φτάσουν ως την Ushuaia. Θαυμάζαμε τη δύναμη, το κουράγιο και την επιμονή τους, αλλά μας κατέκτησαν κυρίως με την καλή διάθεση και το φοβερό τους χιούμορ. Αν βάλουμε στην εξίσωση και το ότι τους άρεσε η παρέα, το καλό κρασί (ή η μπύρα) και το καλό φαγητό, ε, πώς να μην επιδιώξουμε να περάσουμε λίγο καιρό μαζί τους;!

Είχαν περάσει σχεδόν τρεις μήνες από τη μέρα που μπήκαμε στην Αργεντινή και σύντομα θα έληγαν οι βίζες μας. Ο ευκολότερος τρόπος να τις ανανεώσουμε ήταν να περάσουμε τα σύνορα, να μπούμε στη Χιλή για λίγες ώρες ή έστω μία μέρα και να επιστρέψουμε στην Αργεντινή με 90 ακόμα μέρες τουριστικής βίζας. Έτσι, απ' το Malargüe ξαναπήραμε τον RN40 ως το Bardas Blancas όπου και στρίψαμε δυτικά για τα κοντινότερα σύνορα, το Paso Pehuenche. Το βενζινάδικο πάνω στη στροφή για τον RN145 ήταν κλειστό και προς στιγμήν αγχωθήκαμε. Οι μεγάλες αποστάσεις σ' ένα τοπίο που με μια πρώτη ματιά φαίνεται άγριο κι αφιλόξενο, είναι λογικό να μας κάνουν μερικές φορές να σκεφτόμαστε τα πράγματα με μια δόση υπερβολής. Όμως, μετά τα πρώτα λεπτά ανησυχίας, λογικευτήκαμε: όπου υπάρχουν άνθρωποι – έστω και λίγοι – υπάρχουν οχήματα. Κι όπου υπάρχουν οχήματα, υπάρχουν και καύσιμα! Έτσι, πήραμε τον δρόμο για το Las Loicas, όπου βρίσκεται το συνοριακό σημείο ελέγχου της Αργεντινής. Οι διαδικασίες στα σύνορα ήταν γρήγορες κι εύκολες και χωρίς να χάσουμε χρόνο, γεμίσαμε το ρεζερβουάρ του Κίτσου (και το έξτρα μπιτόνι) στο μπακάλικο του χωριού και συνεχίσαμε.

Σ'ΑΡΕΣΕΙ Η ΒΟΛΤΑ;

Αγόρασε κάτι απ' τα ψιψιψόνια μας και δώσε μας μερικά παραπάνω χιλιόμετρα!



Το συνοριακό σημείο ελέγχου της Χιλής απέχει περίπου 65 χλμ από εκείνο της Αργεντινής και απαγορεύεται αυστηρά η διανυκτέρευση στο έδαφος ανάμεσά τους. Έτσι λοιπόν, συνεχίσαμε την άνοδο προς το Pehuenche. Έπρεπε να φτάσουμε στα 2.500μ κι όσο ανεβαίναμε, ο αέρας γινόταν πιο δυνατός και πιο παγωμένος και κομμάτια παγωμένου χιονιού ξεπρόβαλαν όχι μόνο στις γύρω βουνοκορφές αλλά και στα σκιερά σημεία στις άκρες του δρόμου. Πλέον δε βλέπαμε την ώρα να φτάσουμε στο κτήριο του συνοριακού ελέγχου. Ειδικά, όταν άρχισαν να κυλάνε και πέτρες από τις πλαγιές και να μας χτυπούν, η απόσταση άρχισε να φαίνεται ατελείωτη. Οι διαδικασίες εισόδου στη Χιλή είναι λίγο χρονοβόρες, αφού σχεδόν πάντα γίνεται λεπτομερής έλεγχος των αποσκευών. Απαγορεύεται η εισαγωγή τροφίμων και αντικειμένων ζωικής και φυτικής προέλευσης κι αυτός ο κανονισμός τηρείται ευλαβικά απ' τους υπαλλήλους της υπηρεσίας στα σύνορα.

Όταν τελειώσαμε με τις διαδικασίες, ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει. Το τοπίο, με το φως του ηλιοβασιλέματος και τη συννεφιά, φαινόταν τελείως απόκοσμο. Η λίμνη Maule, οι κοιλάδες όπου κυλά ο ποταμός Maule και οι παραπόταμοί του ανάμεσα στα βουνά, και οι περίεργοι πετρώδεις σχηματισμοί, άξιζαν όχι μία αλλά πολλές στάσεις για φωτογράφιση. Όταν φτάσαμε στο σημείο που θα περνούσαμε το βράδυ – δίπλα στο ποτάμι, κοντά στις θερμές πηγές Campanario – και στήσαμε τη σκηνή μας, συνειδητοποιήσαμε πόσο απότομη ήταν η κατάβασή μας. Την επόμενη μέρα θα έπρεπε να ανέβουμε ξανά προς το Pehuenche, αλλά με τη βενζίνη που είχαμε κάψει στο ανέβασμα εκείνης της μέρας, το πιο πιθανό ήταν να μην έχουμε αρκετά καύσιμα. Έτσι όπως καθόμασταν πλάι στη σκηνή χαζεύοντας την υπέροχη θέα, μας κατέβηκε μια ιδέα για το πώς να ξεπεράσουμε το πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί: αντί να γυρίσουμε κατευθείαν στην Αργεντινή, θα συνεχίζαμε να ταξιδεύουμε στη Χιλή ως τα επόμενο συνοριακό πέρασμα. Κοιτάξαμε στον χάρτη και το βρήκαμε. Ήταν το πέρασμα Pichachén, μόλις στα 2.000μ υψόμετρο και μάλιστα χωρίς τη μεγάλη κλίση του Pehuenche. Η ιδέα μας φαινόταν καταπληκτική! Τι θα μπορούσε να πάει λάθος;

Συνεχίζεται......

Next PostPrevious Post

Διάβασε το βιβλίο μας

Slide
About us

worldvespa

Facebook

Είμαστε ο Στέργιος και η Αλεξάνδρα και γυρίζουμε τον κόσμο με τη βέσπα μας. 4 χρόνια τώρα ταξιδεύουμε στην Αφρική & τη Νότια Αμερική και συνεχίζουμε. Διάβασε το βιβλίο μας: "Ρύζι και Χώμα: Ένα ταξίδι με βέσπα στην Αφρική"

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *