Η πιο απίθανη μέρα του ταξιδιού! (Χιλή)

worldvespaΤαξίδι2 Σχόλια

Surreal journey in Chile - Worldvespa

Τη μέρα που ξεκινήσαμε το ολιγοήμερο ταξίδι μας στη Χιλή, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πως σύντομα θ'ανεβαίναμε σ' ένα ηφαίστειο και πως κατά λάθος θα ζούσαμε την πιο απίθανη περιπέτεια!

Το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε νωρίς, μαζέψαμε και ξεκινήσαμε την εκδρομή μας στη Χιλή. Η απόσταση από κει που βρισκόμασταν ως το Pichachén, το ορεινό πέρασμα στα σύνορα Χιλής – Αργεντινής, απείχε 500χλμ και υπολογίζαμε να φτάσουμε σε δυο-τρεις μέρες, ανάλογα με το τι θα βρίσκαμε μπροστά μας. Όσο απομακρυνόμασταν από τα βουνά, ο καιρός όλο και γλύκαινε. Ο ήλιος ήταν ζεστός και η άνοιξη είχε κάνει τα μαγικά της: τα πάντα γύρω μας ήταν καταπράσινα κι ανθισμένα. Οι παραδοσιακές ξύλινες καλύβες του νότου της Χιλής βαμμένες σε έντονα χρώματα, ξεπρόβαλλαν μαζί με τα πολύχρωμα λουλούδια ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση, συμβάλλοντας στην πολυχρωμία του τοπίου. Νιώθαμε πως είχαμε πάει διακοπές, μια χαλαρή, ολιγοήμερη εκδρομή μακριά από το άνυδρο, μονότονο τοπίο της Αργεντινής.

Ο δρόμος κατέβαινε παράλληλα με τον ποταμό Maule και οδηγούσε στην πόλη Linares. Από κει, μπήκαμε στον αυτοκινητόδρομο RN5 (τον Panamerican highway) και συνεχίσαμε προς το Los Angeles. Είχαμε ξεχάσει πως δε μας αρέσει καθόλου να οδηγούμε σε μεγάλους αυτοκινητόδρομους. Ο θόρυβος, η ταχύτητα, τα φορτηγά, τα ακριβά διόδια και το αδιάφορο τοπίο μας κάνουν να τους αποφεύγουμε, αλλά στη συγκεκριμένη περιοχή ήταν η μοναδική λύση – τουλάχιστον μέχρι την πόλη Chillán, απ' όπου πήραμε τον πολύ πιο μικρό και ήσυχο N59Q. Με δυο κιλά φράουλες στα χέρια (αν βρεθείτε στη Χιλή, σταματήστε σε κάποιον πάγκο στην άκρη του δρόμου κι αγοράστε φράουλες – είναι οι νοστιμότερες στον κόσμο!) συνεχίσαμε ν' απολαμβάνουμε το τοπίο ως το χωριό Trupán, το μέρος όπου θα κατασκηνώναμε το βράδυ.

Η νύχτα πέρασε ήσυχα πλάι στη λίμνη ακριβώς έξω απ' το χωριό, με μοναδική παρέα δυο αδέσποτα σκυλιά, που μας κράτησαν παρέα κουλουριασμένα στον προθάλαμο της σκηνής. Ξυπνήσαμε νωρίς την επόμενη μέρα, γεμάτοι αυτοπεποίθηση για τη συνέχεια της εκδρομής μας. Έμεναν περίπου 140χλμ ως τα σύνορα και το πλάνο ήταν απλούστατο: θα οδηγούσαμε ως το Antuco, το τελευταίο χωριό πριν τα σύνορα, θα γεμίζαμε ρεζερβουάρ και μπιτόνια με βενζίνη και θα συνεχίζαμε κατευθείαν για το Pichachén, το πέρασμα από την οροσειρά των Άνδεων.

Όταν φτάσαμε στο Antuco, με μεγάλη μας έκπληξη ενημερωθήκαμε πως το βενζινάδικο είχε κλείσει και θ' άνοιγε ξανά μετά από μία εβδομάδα. Μία εβδομάδα;! Όμως, σύντομα ο Ντιέγκο και ο Κάρλος, οι δύο φίλοι που θ' άνοιγαν το βενζινάδικο, μας είπαν πως μπορούσαμε ν' αγοράσουμε βενζίνη κατευθείαν από το βαρέλι στην αυλή του ενός. Καθώς γεμίζαμε το ρεζερβουάρ του Κίτσου, πιάσαμε κουβεντούλα κι αφού εγκωμιάσαμε το όμορφο χωριό τους, η πρόσκληση δεν άργησε να έρθει: ο Ντιέγκο είχε ένα σπίτι διαθέσιμο και μας το προσέφερε για να ξεκουραστούμε ένα βράδυ, πριν συνεχίσουμε το ταξίδι μας. Το Antuco ήταν ένας μικρός παράδεισος στα μάτια μας, και μάλιστα όταν το είπαμε στους δυο φίλους, εκείνοι άρχισαν να γελούν, αφού ακριβώς αυτό ήταν το παρατσούκλι του τόπου τους: μικρός παράδεισος! Ο Ντιέγκο κι ο Κάρλος, όχι μόνο μας φιλοξένησαν, αλλά ανέλαβαν να μας δείξουν και τις ομορφιές της πατρίδας τους. Μας πήραν με το αυτοκίνητο και μας πήγαν στο γειτονικό ποτάμι (Río Rucue), μας εξήγησαν τα τοπωνύμια της περιοχής, που προέρχονται από τη γλώσσα των Mapuche, των αυτοχθόνων κατοίκων της, μας είπαν ιστορίες για το ηφαίστειο που φαινόταν στον ορίζοντα και όταν βράδιασε, μας άφησαν στο σπίτι να ξεκουραστούμε, ώστε να συνεχίσουμε την επόμενη μέρα φρέσκοι τον δρόμο μας.

Στήριξε το ταξίδι μας

Έστω κι 1€ μπορεί να μας κρατήσει στο δρόμο για παραπάνω καιρό και να μας βοηθήσει να μοιραστούμε περισσότερες ιστορίες!

Κάνε μια μικρή συνεισφορά

Αν σου αρέσουν οι ιστορίες μας, οι φωτογραφίες και τα βίντεό μας, μπορείς να μας βοηθήσεις να συνεχίσουμε.

ΜΠΕΣ ΣΤΟ WORLDVESPA CREW!

Ο ήλιος ήταν ήδη ψηλά όταν φορτώσαμε τα πράγματά μας στον Κίτσο κι ετοιμαστήκαμε να φύγουμε. Μια τελευταία εκκρεμότητα είχε μείνει: μια συνέντευξη στον τοπικό ραδιοσταθμό του Antuco, που μας είχε παρακαλέσει ο Ντιέγκο να δώσουμε. Πώς θα μπορούσαμε να του χαλάσουμε το χατήρι; Άλλωστε, ήταν μια μοναδική εμπειρία. Καθώς αποχαιρετιζόμασταν με τους καινούριους φίλους, λίγο μας ανησύχησαν τα λόγια τους πως το πέρασμα θα ήταν δύσκολο. Μας εξήγησαν βέβαια πως πρόκειται για ένα πέρασμα που ανοίγει μόνο το καλοκαίρι και πως μόλις πριν λίγες μέρες είχε ανοίξει. Μας είπαν πως είναι αρκετό το ανέβασμα και πως ο δρόμος είναι δύσκολος, αλλά εμείς θεωρήσαμε πως πρόκειται για τις συνήθεις υπερβολές. Μόνο 100 χιλιομετράκια είχαμε, τι θα μπορούσε να συμβεί; Και κάπως έτσι, ξεκίνησε η πιο απίστευτη μέρα τους ταξιδιού μας... Για τα πρώτα λίγα χιλιόμετρα μετά το Antuco, η φύση μάς έδειχνε τη γαλήνια ομορφιά της, ώσπου φτάσαμε στο Εθνικό Πάρκο Laguna del Laja. Από εκεί και μετά, τα δέντρα και τα λουλούδια εξαφανίστηκαν και μπροστά μας πλέον απλωνόταν μια άγρια, απόκοσμη ομορφιά: χιονισμένες βουνοκορφές, το ηφαίστειο, και η λίμνη Laja με το έντονο τιρκουάζ χρώμα της. Το τοπίο ήταν σχεδόν εξωπραγματικό κι ο στενός χωματόδρομος χανόταν ανάμεσα σε μαύρα ηφαιστειακά βράχια. Ετοιμαζόμασταν να σκαρφαλώσουμε στην πλαγιά του ηφαιστείου για να βγούμε στο απέναντι βουνό κι από κει να ανέβουμε ως τα σύνορα. Ήταν σαφές πλέον πως οι προειδοποιήσεις των κατοίκων του Antuco, δεν ήταν υπερβολές.

Σ'ΑΡΕΣΕΙ Η ΒΟΛΤΑ;

Αγόρασε κάτι απ' τα ψιψιψόνια μας και δώσε μας μερικά παραπάνω χιλιόμετρα!

alt text here

Το υψόμετρο έφτανε τα 2.000μ. αλλά το πρόβλημα ήταν η μαλακή, παχιά άμμος του δρόμου. Ο Κίτσος πάσχιζε ν' ανέβει και κάπως τα κατάφερνε. Το κερασάκι στην τούρτα βέβαια, δεν άργησε να εμφανιστεί και δεν ήταν άλλο από τον δυνατό κόντρα άνεμο. Όταν πια έφτασε στα ρουθούνια μας η γνώριμη μυρωδιά του υπερθερμασμένου δίσκου του συμπλέκτη, δεν είχαμε άλλη λύση: έπρεπε να ξεφορτωθούμε λίγο βάρος. Δηλαδή, έναν αναβάτη... Και καθώς έβλεπα τον Κίτσο με τον Στέργιο να απομακρύνονται, αφού τους είχα σπρώξει για να πάρουν την απαιτούμενη φόρα, άκουσα τον ήχο αυτοκινήτου πίσω μου. Γύρισα να δω και με το κράνος ακόμα φορεμένο, διέκρινα τα έκπληκτα βλέμματα δύο εργαζόμενων της νομαρχίας, που ανέβαιναν ως το Pichachén, για να επιθεωρήσουν τον φρεσκοανοιγμένο δρόμο. Χωρίς καμία αντίρρηση, δέχτηκαν να με πάρουν στο φορτηγάκι τους ως την κορφή, όπου ξανασυναντήθηκα με τον Στέργιο. Βρισκόμασταν στο πιο ψηλό σημείο του Pichachén, με δυσκολία στεκόμασταν όρθιοι από τον δυνατό άνεμο, και δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε να γελάμε. Η εκδρομούλα στη Χιλή, είχε μετατραπεί σε μια απίστευτη περιπέτεια!

Οι διαδικασίες στο συνοριακό σημείο ελέγχου της Χιλής δεν μας καθυστέρησαν πολύ, όμως έπρεπε να βιαστούμε γιατί, όπως μας εξήγησε ο υπάλληλος, οφείλαμε να φτάσουμε στην αργεντίνικη πλευρά πριν τις 19:00 που έκλεινε το γραφείο. Είχαμε άλλα 30χλμ ως εκεί κι ενώ η ανάβαση είχε τελειώσει, η διαδρομή παρέμενε απαιτητική. Όταν φτάσαμε επιτέλους, ο Αργεντινός υπάλληλος μας πληροφόρησε πως ήταν έτοιμοι να κλείσουν το γραφείο και να βγουν να μας αναζητήσουν. Τα δύο συνοριακά σημεία ελέγχου είναι σε επικοινωνία για το πόσα οχήματα και πόσοι άνθρωποι περνούν, ώστε σε περίπτωση ανάγκης να μπορούν να δράσουν έγκαιρα. Τότε μόνο συνειδητοποιήσαμε πως κόντευε 19:00 και πως είχαμε κάνει παραπάνω από 6 ώρες για να διασχίσουμε τα 100χλμ ως την Αργεντινή!

Το τρέξιμο όμως δεν είχε τελειώσει. Έπρεπε να βιαστούμε να βρούμε κάποιο μέρος για να κατασκηνώσουμε πριν νυχτώσει. Όμως, ο άντρας που πετάχτηκε μπροστά μας κόβοντάς μας τον δρόμο, μας ανάγκασε να σταματήσουμε. Τι ήθελε; Σχεδόν πανικόβλητος μας εξήγησε πως ήταν ολομόναχος και πως χρειαζόταν τη βοήθειά μας για να βάλει τα γίδια του στο μαντρί. Η νύχτα πλησίαζε και φοβόταν μην χάσει κανένα, από τα πούμα που γυρίζουν στην περιοχή. Δεν ήταν και πολλά τα γίδια, καμιά 300αριά μόνο κι εμείς ήμασταν παντελώς άσχετοι από τσοπανική! Δε χρειάστηκε όμως να αυτοσχεδιάσουμε, ο πεπειραμένος τσοπάνης, μας έδινε ακριβείς οδηγίες για το τι να κάνουμε καθώς έτρεχε πάνω κάτω και οδηγούσε τα γίδια. Σε λίγη ώρα τα είχαμε καταφέρει. Αν και επέμενε να μας ευχαριστεί για τη βοήθεια που του προσφέραμε, εμείς ήμασταν εκείνοι που νιώθαμε υπόχρεοι. Η εμπειρία που άθελά του εκείνος μας είχε προσφέρει, ήταν μοναδική.

Ήμασταν τόσο ενθουσιασμένοι που δε μας ένοιαζε πια η νύχτα που έπεφτε. Ρωτήσαμε τον βοσκό και μας είπε πως πολύ κοντά υπήρχε ένα πλάτωμα δίπλα στο ποτάμι. Οδηγήσαμε ως εκεί, στήσαμε τη σκηνή μας και σε λίγη ώρα βρισκόμασταν κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια, έτοιμοι να νανουριστούμε απ' τον ήχο του νερού. Μόνο πριν κλείσουμε τα μάτια μας, συνειδητοποιήσαμε τι μέρα ήταν: ήταν 20 Νοεμβρίου, η επέτειός μας!

Συνεχίζεται...

Next PostPrevious Post

Διάβασε το βιβλίο μας

Slide
About us

worldvespa

Facebook

Είμαστε ο Στέργιος και η Αλεξάνδρα και γυρίζουμε τον κόσμο με τη βέσπα μας. 4 χρόνια τώρα ταξιδεύουμε στην Αφρική & τη Νότια Αμερική και συνεχίζουμε. Διάβασε το βιβλίο μας: "Ρύζι και Χώμα: Ένα ταξίδι με βέσπα στην Αφρική"

2 σχόλια στο “Η πιο απίθανη μέρα του ταξιδιού! (Χιλή)”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *